- Przepraszam – szepnęłam, ukrywając twarz w dłoniach – Nie powinnam się tak rozklejać. Nie powinnam…- urwałam roztrzęsiona
- Spokojnie – Mikuo niespodziewanie objął mnie ramieniem – Tego nie powinno się trzymać w sobie - Mówiąc to zaprowadził mnie do ogrodu i posadził na ławce pod drzewem – Opowiedz mi wszystko, dobrze?
Kiwnęłam głową
- Jak byłam mała to mój ojciec zmarł. Matka mnie nie lubiła więc… - przerwałam i wzięłam głęboki oddech – Oddała mnie Ikarianom…
- Co?! – Mikuo był w szoku – Jak ona mogła zrobić coś takiego?!
- Tak po prostu – wzruszyłam ramionami – Dla pieniędzy
- Ale skoro byłaś u Ikarian to jakim cudem tu trafiłaś? - zainteresował sie
- Uciekłam im - wyjaśniłam cicho - No, a potem znalazł mnie Żelazny i tu przyprowadził - westchnęłam - Ale ja i tak nie miałam najgorzej. Przynajmniej pamiętam ojca. Słabo, ale zawsze, a Ty nie pamiętasz nic...- szepnęłam ze współczuciem, patrząc chłopaków w oczy
(Mikuo?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz